Ze zeggen dat je na een ingrijpende levensgebeurtenis schoon schip maakt. Afscheid neemt van onechte vrienden. Een andere baan neemt. Je ware liefde vindt. Dat je haar gaat krullen. En dat je echt koers kiest in je leven.
Het was ruim een half jaar na mijn laatste bestraling. Ik was weer volledig aan het werk. Het was me eindelijk gelukt mijn verkering uit te maken. Mijn haar groeide terug, niet krullend maar toch. Hoog tijd dus om met de rest van mijn leven te beginnen.
Ik stap de trein uit in Winterswijk. Het einde van de wereld. Op het station zie ik nog een paar vrouwen. Die zullen ook op weg zijn naar de Hof van Kairos waar we de komende dagen herbronnen en leren hoe we kunnen doorleven na kanker.
Ria, de eigenaresse van de Hof, rijdt ons via kleine weggetjes naar de Hof. Onderweg is iedereen druk met kennismaken. Ik houd me afzijdig. Dat heb ik me voorgenomen. Voor de verandering niet helemaal in andere mensen duiken. Mijn eigen plan trekken.
De Hof is precies zoals beloofd op de website. Scharrelende kippen, een moestuin, een tempel om in te mediteren met kaarsjes en kussens, een knutselschuur met een houtkachel en voor iedereen een eigen kamer met een geel tapijt, een eenpersoonsbed bed en een schrijftafel met uitzicht.
Dagmar, zelf ook kankerpatiënt, heet ons welkom. Zij begeleidt ons de komende dagen. Tijdens de eerste meditatie vraagt ze ons in gedachten onze intentie te formuleren. Nou ja, duidelijk: bedenken wat ik met de rest van mijn leven wil. Dan volgt een bodyscan. Vol ongeduld werk ik me er doorheen. Aan de slag wil ik. Doorleven na kanker heet de retraite. Daar gaan we het dan toch over hebben?
Maar nee. We mediteren. Doen oefeningen. Maken een wandeling door de kale velden rond de Hof. Zitten in stilte bij het vuur. Knutselen met klei. Genieten van vegetarisch eten. Staren naar de zinnen uit een gedicht van Rutger Kopland boven de eettafel, ‘ …hoe eenvoud zijn raadsel vindt’.
Op zoek naar antwoorden in plaats van nog meer raadsels, besluit ik het laatste vrije plekje voor een haptonomische massage te claimen. Mijn vriendin Teti heeft veel baat bij haptotherapie. Eens kijken wat het mij oplevert.
Vol verwachting volg ik Elsemieke de trap op, naar de zolder. Onder de houten balken staat een grote massagetafel. Daar mag ik op gaan liggen. Heel zachtjes raakt Elsemieke me aan. Op verschillende plekken op mijn lichaam. Ze werkt in stilte. Als ze ter hoogte van mijn schouderbladen is, voel ik dat mijn vleugels zich ontvouwen. Grote, witte vleugels ontspruiten aan mijn schouderbladen. Ik wist niet dat ik ze had. Maar ze zitten precies waar ze horen te zitten. En zijn precies zo groot als ze moeten zijn. Tranen stromen uit mijn ogen. Ik kan niet meer stoppen. Diep verdriet komt los met het aanraken van mijn vleugels. Alle moeheid, machteloosheid en angst huil ik er uit.
Met rood betraande ogen en uitgeput van het huilen schuif ik aan bij de lunch. Rustig nu. Mijn vleugels ingevouwen. En ik weet: ik hoef niet zo hard te werken, niet te zoeken naar de zin van mijn leven. De zin vindt mij. Net zoals de eenvoud zijn raadsel vindt. En wanneer ik wil, sla ik mijn vleugels uit.
———————————
Enkele andere overwegingen – gedicht van Rutger Kopland
Hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom
wat wij vinden niet is
wat wij zoeken?
Laten wij de tijd laten gaan
waarheen hij wil,
en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen
en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.
Zo andersom is alles, misschien.
Ik zal dit uitleggen.